چند روز دیگه جشن تولد گوزیلاس و نمیدونم چه کادویی واسش بگیرم .شاید بودن مامان نیلوفرش میتونست بهترین هدیه براش باشه . اما فعلا قسمت اینه که منو دو تا بچه ی کوچولو تو این خراب شده به شوق اینکه یه روزی نیلو با اتمام تحصیلاتش برمیگرده زندگی میکنیم و به فردایی روشن امیدواریم .فقط دل دل میکنم مادرشون زودتر بیاد تا بچه هارو برداریم بریم استرالیا . راستش از شما چه پنهون گوزیلا تو مدرسه هر روز حرفای زشت یاد میگیره .جدیدا رفته رو بازوش خالکوبی یا به قول خودش تاتو کرده  " رفیق بی کلک مادر .  چوپان دروغ گو پدر " ! البته از یه طرف حق داره . آخه بس که بهش گفتم مامانت امروز میاد فردا میاد .رو ما اینجوری اسم میذاره . ولی چکار کنم که گل پسر باباس و مثل چشام دوسش دارم . و اونه که دو روز دیگه باید هوای آبجی مازیلا و نازیلاشو داشته باشه . آخ گفتم نازیلا . راستش هنوز به دنیا نیومده ولی آخرین بار که با نیلوفر رفتیم سونوگرافی گفتن دختره ماهم اسمشو گذاشتیم نازیلا. گرچه از همون روز اول سلامتی خودشون و نیلوفر برام از همه چیز واجب تره وگرنه نرو مادگیشون فرقی نفکوله . اول خدا سلامتی بده . فعلا