دست نوشته های من بازتاب لحظه های نابی است که خودم بوده ام وخودم.لحظه های نابی که بی خویش تر از همیشه به خویش پناه اورده ام و به خلوت خویش.تا در زلال صمیمیش   سر به سنگ خوردن ها و محرومیت های روزانه را هر چند زود گذر تسکین دهم.در دنیایی که حتی اجازه نداریم خودمان باشیم.در دنیایی که فکر کردن گنا هی نا بخشودنی است.دنیایی که بیشترین چهره ها همچنان محو و ناشناخته باقی می مانند.نوشته هایی را که فقط برای دل خودم مینویسم بد یا خوب دوست دارم.گاهی به پهنای همه ی اقیانوس ها در ان گریسته ام و گاهی نیز به وسعت تمام افق ها در ان پرواز کرده ام.اگر چه همین نوشته ها بود تبعیدگاه همیشگی ام در خویش.

نوشته ی من چه خوب چه بد با خواننده اش صادق است و صمیمی.نوشته ی دختر ی ایرانی که اگر عاشق میشود احساسش ایرانی است واگر خشمگین باز هم در رگهایش خون ایرانی است که به جوش امده است.دختری از نسل اریا که پدر ایران :کوروش را برای همیشه ی تاریخ میستاید.

به هر حال نوشته هایم را در وبلاگم به نشر میرسانم به خاطر تمام دلیل های معلوم و نا معلوم.

فقط به این خاطر که دوستانی پیدا کنم که برای یک لحظه هم که شده با من و مثل من زیسته و اندیشیده اند.و اینک طرحی هر چند رنگ پریده از لحظه های گمشده شان را در نوشته های من

میبینند

نوشته شده در جمعه 24 خرداد1387ساعت 5:30 PM توسط نیلوفر | |