!...از خیلی خوب ب خیلی بد
کاش میشد گل چشمان تو را میچیدم
قاب میکردمش از برگ درخت و می اویختمش بر دیوار
در اتاقم که پر از سایه ی توست.
مثل عکس تو که عمریست نفس های طپش وار مرا میشنود.
مینشیند همه شب ساکت و مات
روبروی من وبا خنده ی تلخ
ونگاهی که در ان میل شکستن جاریست.
سایه خسته ولرزان مرا میبیند.
ودر اوج لحظات
لحظاتی که پر از جذبه ی تنهایی ماست.
خواب را مثل گل از چشم پر از شبنم من میچیند.
کاش میشد گل چشمان تو را میچیدم
این دو جادوی سیاه.این غزلواره ی ناب این شقایق ها را
که شکوفاییش از خون من است و تمامیت ویران شدنت را با خشم و دریغ اشک میریختم و میدیدم.
من تو را در افقی تازه و دور
مثل رویای شبانگاهی ام امیخته با رنگ نگاهی مغرور
من تو را دایره ی روشن نور
از مه الوده ترین نقطه شب میدیدم.
من تو را میخواندم و نمیدانستم
که تو با ضجه ی هر رهگذری میخوانی.
من به خود میگفتم که تو با من تنها ونوازشگر احساس غم الوده ی من میمانی.
ولی افسوس تو ان نیستی ان کوچک پاک
که من از پاکی اندیشه خود پروردم و بزرگش کردم.
پیچکی بودی و با لغزش اندام ظریفت یک شب
نرم در دامن من روییدی.
شدم ان نیلوفر که تو با دست نوازش به تنم پیچیدی.
پس از ان عاشق وار به شب و غربت هم دل بستیم.
گونه بر گونه ی هم ساییدیم.
وبه خوابی شیری
با وسعت تنهایی دیرینه ی هم پیوستیم.
ولی افسوس که چون چشم گشودم دیدم.
که درین باغچه ی تنگ الود و درین دام فریب.
تو همان خوب نجیب!!!
مثل خورشید عطشناک کویر از دل هر سنگ سیه تافته ای
وبه هر هرزه گلی !!!!که تو را خواسته با دست هوس
رشته ای بافته ای!!!!
اعتماد عبثی بود تو را محرم دل دانستن
وبه چشمان فریب الودت دل بستن
وای بر من که دلم ساده و خوش باور بود.
انقدر ساده که معصومی چشمان تو !!را باور کرد.
وای بر من که سرانجام غمت
مثل رگبار خزان قلب گل اویزم را پرپر کرد.
قصه دل به تو دیوانه نمی باید گفت.
دل به چشمان تو به هر جایی بد کاره نمی باید بست.
وای بر من که دلم
همه عمر به پای تو نشست
همه عمر به پای تو که بی شرمی و پست
وای بر من که گریزم به تو پیوست
تو ای کوچه ی کور بن بست!!
| Design By : niloofar |
--------------------------------
در تمام میهمانی ها
آویز گردن ِ من
کلید ِ خانه ی توست
حالا بگذریم
مرا جرات ِ آمدن نیست و
تو را
جرات ِ عوض کردن ِ قفل
